پیوند عمیق من با هنر آشپزی و شیرینی‌پزی از ۱۲ سالگی نمود پیدا کرد. خوشبختانه خانواده متوجه شدند که داستان لیلی و مجنون دیگری در کالبد آشپزی ظاهر شده و نقش اصلی بر گردن من است. پدرم لزوم یادگیری این هنر از بهترین اساتید شیرینی‌پزی و آشپزی به‌عنوان توشه‌ای بر کوله‌بار علایق من قرار داد و من هم اولین تلاش‌های رسمی خود را برای فراگیری این هنر آغاز کردم.
یادگیری اصول پایه شیرینی‌پزی و آشپزی را از همان دوران نوجوانی آغاز کردم و فوت و فن‌های بسیاری را فرا گرفتم. هنر آشپزی یعنی هنر تجربه، هنر بازی با مزه‌ها و سبک و سنگین‌کردن چاشنی‌ها! هنری که نمی‌تواند تنها با خواندن و نوشتن، طعم خوشی از لابه‌لای کیک‌ها و شیرینی‌های آن به دست آورد. هرچند آموزه‌های بسیاری از سرکار خانم دهدشتی که از اساتید برجسته این هنر هستند به یادگار گرفته‌ام.
کم‌کم فهمیدم که این هنر به یک مکان تعلق ندارد؛ اساتید آن در یک جا نیستند و هر نقطه هنر خاص خود را میزبانی می‌کند. اینجا بود که شروع به سفر کردم تا طبخ غذا، پخت نان و بازی با شیرینی‌های اصیل ایرانی را از مادربزرگ‌های کهنه‌کار سرزمینم که بدون شک بهترین اساتید شیرینی‌پزی و آشپزی هستند بیاموزم.